Archive for month: luty, 2026

Pozdrawiamy Cię Panie Jezu w Najświętszym Sakramencie Ołtarza! Pozdrawiamy Twe Boskie Oblicze w majestacie i piękności. Bądź pochwalony i uwielbiony Jezu! Witaj Światłości oświetlająca nasze umysły. Przychodzimy dziś w ten kolejny czwartkowy wieczór do Ciebie, aby być przy Tobie, gdy modlisz się w Ogrodzie Oliwnym do Ojca, wypełniając Jego Wolę. „Nie moja wola, ale Twoja niech się stanie” – mówisz Ojcu, przeżywasz lęk i trwogę. Wraz z Tobą chcemy trwać na modlitwie, potrzebujemy modlitwy, chcemy wołać do Ojca, Abba Ojcze, uwielbiać Cię, przepraszać i dziękować.

Aby nasza modlitwa była miła Tobie i owocna, poślij nam Swojego Ducha Świętego. Duchu Święty przyjdź, oświeć nasze serca i umysły, prowadź naszą modlitwę. I Ty, Maryjo, Matko nasza przyczyń się za nami. Okryj nas płaszczem Twej opieki, ukryj w Swoim Niepokalanym Sercu. Zostałaś nam dana z krzyża.  „Oto Matka twoja” – słowa, które wypowiedziałeś, Jezu, do św. Jana, są skierowane także do nas. Maryjo, Matko nasza przemień nas wewnętrznie. Maryjo, cała przejrzysta! W Tobie i przez Ciebie, Bóg do nas mówi. Wyproś nam serce proste, napełnij nas Twoją radością. Uczyń nasze serca tak przejrzystymi, jak Twoje.

Panie Jezu Chryste, ukryty w Przenajświętszym Sakramencie klękamy przed Tobą w czasie świętego postu, aby w Twojej obecności uczyć się prawdy o sobie. W dzisiejszej Ewangelii według  św. Mateusza mówisz nam: „Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, kołaczcie, a otworzą wam”(Mt7,7-8). Prośba, szukanie i pukanie tworzą trzy stopnie zbliżania się do Ciebie, Boże. Prośba nazywa brak, szukanie obejmuje wysiłek i czujność. Pukanie zakłada drzwi zamknięte i obecność kogoś, kto słyszy. Pukanie jest modlitwą połączoną z postem i jałmużną. Panie Jezu, w tej godzinie wsłuchujemy się w Twoje słowa, w Twój ciepły i pełny miłości głos: „Proście, a będzie wam dane” (Mt 7,7). Składasz wyraźną obietnicę, że wspólna modlitwa, jedność ma w sobie moc. Jest Twoją radością, Jezu.

A co my możemy powiedzieć o praktyce wspólnej modlitwy w naszych domach? Czy modlimy się wspólnie, omadlamy razem ważne dla nas wydarzenia, intencje? Wybacz nam Panie brak wspólnej rodzinnej modlitwy. Możemy godzinami siedzieć wspólnie przed telewizorem, a na wspólną modlitwę nie mamy czasu, nie chcemy albo wstydzimy się uklęknąć razem. Wybacz nam! „Szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam…”(Mt 7, 7-8) – nalegasz, każde Twe słowo jest nowym zaproszeniem, nową obietnicą. Powołujesz się na dobroć samego Ojca. Ona jedna jest wystarczającym dowodem na to, że Bóg Ojciec zawsze udzieli nam tego, co dobre – jeśli Go będziemy prosili. Ojciec wie czego nam trzeba, ale chce abyśmy przychodzili do Niego jak dzieci. Czy naprawdę w to wierzymy, że Bóg Ojciec udziela nam zawsze tego, co dobre? Jaki obraz Boga Ojca noszę w swoim sercu? Przepraszamy, że często, my wierzący mamy krzywy obraz Twój, Ojcze. Podejrzewamy Cię o obojętność, obwiniamy o swoje niepowodzenia, trudne i ciężkie sytuacje. O nieszczęścia oskarżamy Ciebie, Boga, a nie szatana. Nie widzimy grzechu. Wybacz nam.

Często mówimy: Bóg mnie skarał, albo kogo Bóg kocha, temu krzyże daje. Czy to jest prawdą?  Wybacz nam Panie, że tak mówimy, tak myślimy. Gdyby tak było to by nie umarł Bóg na krzyżu. Jezu, poprzez Twój krzyż świat został zbawiony. To Ty na krzyżu powiedziałeś „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą co czynią”..  I dziś mówisz: Ojcze przebacz tym, którzy  kłamią, którzy oszukują, którzy czynią zło. I czekasz, czekasz bo kochasz. Bo jesteś samą Miłością.

Nasza modlitwa jest rozmową z Tobą, Panie. Przemów do nas w Swoim zbawczym Słowie. Panie Jezu, Ty chcesz, abyśmy dziś prosili Ojca. Prosimy o Mądrość Słowa Bożego. Chcemy modlić się Słowem Bożym, z Księgi  Estery, Królowej, która wskutek intrygi na dworze króla, gorąco modliła się do Boga, prosząc o łaskę dla swego narodu. Czytanie z Księgi Estery (Est 4,17k. L-m. r-u) „Królowa Estera zwróciła się do Pana, przejęta niebezpieczeństwem śmierci. I błagała Pana, Boga Izraela, mówiąc: «Panie mój, Królu nasz, Ty jesteś jedyny, wspomóż mnie samotną, niemającą poza Tobą wspomożyciela, bo niebezpieczeństwo jest niejako w mojej ręce. Słyszałam od młodości mojej w pokoleniu moim ojczystym, że Ty, Panie, wybrałeś Izraela spośród wszystkich narodów i ojców naszych ze wszystkich ich przodków na wieczyste dziedzictwo i uczyniłeś im wszystko, co zapowiedziałeś. Wspomnij, Panie, daj się rozpoznać w chwili naszego udręczenia i dodaj mi odwagi, Królu bogów i Władco nad wszystkimi władcami. Włóż stosowną mowę w moje usta przed obliczem lwa i zwróć jego serce ku nienawiści do wroga naszego, aby zginął on sam i ci, którzy są z nim jednej myśli. Wybaw nas ręką Twoją i wspomóż mnie opuszczoną i niemającą nikogo poza Tobą, Panie, który wiesz wszystko»”.

Modlitwa Estery jest pod każdym względem wzorcowa. Wyznaje, że poza Tobą, Boże nie ma innego wspomożyciela. Jest wspaniałym przykładem  zaufania, jakie pokłada w Tobie osoba pokorna. Estera w sytuacji granicznej zaczyna od modlitwy. Jest to modlitwa człowieka, który wie, że sam nic nie uczyni. Trzeba zaufać Bogu w chwili realnego zagrożenia.

Niech ta modlitwa będzie naszym przebłaganiem za grzechy popełniane w naszej Ojczyźnie. Z zaufaniem zanosimy do Ciebie, Boże przebłagania w intencji naszej Ojczyzny. Jesteśmy zatroskani o wiarę Rodaków, a szczególnie młodego pokolenia. W imię Jezusa Chrystusa przebacz nam Boże przez wstawiennictwo Matki Bożej odrzucenie Ciebie, Boga Ojca, jako jedynego Boga i Stwórcę świata i ludzi – przebacz nam.

Przebacz nam niewierność przyrzeczeniom Chrztu Świętego i ślubom Jasnogórskim; Przebacz nam zabijanie dzieci nienarodzonych, grzechy przeciwko życiu od momentu poczęcia aż do naturalnej śmierci; Przebacz, że w polskich szpitalach codziennie rękami polskich lekarzy morduje się dwoje a nawet troje bezbronnych nienarodzonych dzieci – przebacz nam Panie! Przebacz brak walki z wadami narodowymi, pijaństwem, lenistwem, marnotrawstwem; Przebacz wzajemną nienawiść, nienawiść do własnej Ojczyzny; Przebacz zwalczanie kościoła katolickiego przez kłamstwa, pomówienia i oczernienia, a także bluźnierstwa przeciwko Matce Bożej – przebacz nam!

Witaj Miłości, witaj nasz Zbawicielu, nasz Panie i Królu. Jesteś tutaj, patrzysz na nas z tej białej Hostii, żywy, cierpiący, ale też radujący się widząc nas wszystkich tutaj. Witaj Matko Przenajświętsza, Patronko naszej wspólny, Wierzymy, ze za  Twoim wstawiennictwem, 5 lat temu , w czwartek 11 lutego 2021 r.  we wspomnienie Matki Bożej z Lauders,  po raz pierwszy zebraliśmy się przed Najświętszym Sakramentem, aby  wspólnie wypełnić  prośbę Twojego Syna Jezusa Chrystusa przekazaną nam przez św. Małgorzatę Marię Alacoque. „A we wszystkie noce z czwartku na piątek dam ci uczestnictwo w tym śmiertelnym smutku, który odczułem w Ogrodzie Oliwnym. I żeby Mi towarzyszyć w tej pokornej modlitwie, którą zanosiłem wówczas do mego Ojca wśród wszystkich Moich udręczeń, będziesz wstawać między godziną jedenastą a północą, by w ciągu godziny klęczeć wraz ze Mną z twarzą pochyloną ku ziemi. A czynić to będziesz tak dla uśmierzenia gniewu Bożego, błagając o miłosierdzie tak dla grzeszników, jak dla złagodzenia w pewien sposób goryczy, którą czułem z powodu opuszczenia Apostołów, tak iż musiałem czynić im wyrzuty, że nie mogli czuwać ze Mną jednej godziny.”

I znów jak co tydzień jest wraz z Tobą w Getsemani, wśród oliwnych drzew, przy zimnym głazie, o który się opierasz cierpiąc okrutnie za nasze grzechy.  A my, my się cieszymy , bo znów jesteśmy z Tobą, więc przyjmij Jezu  radość wypełniającą nasze serca, bo obdarzyłeś nas niezwykłą łaską, zaprosiłeś nas do Ogrójca, zapragnąłeś , byśmy wraz z Tobą czuwali. Panie Jezu , Ty wyryłeś nasze imiona na swoich dłoniach, tych dłoniach, które nas trzymają jak drogocenny skarb.

Panie Jezu, prosimy Cię, uświęć nas, pozwól zostawić nam za drzwiami tej świątyni wszelkie sprawy tego świata i naszego życia. Obdarz nas łaską zaufania Tobie, abyśmy umieli oddać Tobie, tak całkowicie – wszystkich naszych bliskich, rodziny, dom, problemy i wszystko co jest zwiane z naszym ziemskim  życiem. Panie Jezu, pozwól nam przyjąć Twojego Ducha świętego, abyśmy byli tylko my i TY. Aby każdy z nas, aby serce każdego z nas, było przy Twoim sercu. Pozwól nam zapomnieć na tą jedną godzinę, o bólu, który jest w każdym z nas, o zranieniach, wyrządzonych krzywdach, niepokojach i troskach codziennego życia. Nasz Panie, dla Ciebie nie ma czasu ani przestrzeni, dlatego oddajemy Ci, w połączeniu z Twoją ofiarą Eucharystyczną na ołtarzach całego świata, każdą naszą łzę, każdy nasz ból, ale i każdą naszą radość, każdy uśmiech, każde uderzenie serca, od momentu naszego poczęcia aż po śmierć cielesną jako wynagrodzenie za każde popełnione zło przeciwko Twojej Najświętszej Miłości.

Dziś, pragniemy Cię szczególnie przeprosić za nasze własne grzechy, za naszą pychę, której nie dostrzegamy.  Z jednej strony jesteśmy tacy szczęśliwi, że nas wybrałeś, że pozwalasz nam być przy Tobie każdego czwartku w ten szczególny sposób. I za to składamy Ci nasze dziękczynienie, ale  z drugiej strony,  wiemy Panie Jezu, jak wiele razy Ciebie zawiedliśmy, jak wiele razy niby byliśmy tu przy Tobie a tak na prawdę nasze serca, były zupełnie w innym miejscu, przy innych ludziach. Panie Jezu, ile razy płakałeś patrzeć na nas i widząc w naszych sercach nienawiść, nieprzebaczenie, zazdrość. Ilu ludzi widziałeś, których myśmy skrzywdzili – nie ważne czy w sposób świadomy czy nie świadomy – krzywda została wyrządzona – i Ty to widziałeś Jezu, a jednak w swojej ogromnej miłości przyjmowałeś Jezu nasze przeprosiny, przyjmowałeś nasze wynagrodzenie za wyrządzone zło. Tyle razy obmywałeś nas  w swoich łzach i swojej świętej krwi.

Panie Jezu, daj się   przebłagać za grzechy uczynione  ramach tzw, „ poprawności” moralnej, społecznej, politycznej. Ile razy raniliśmy Twoje święte uszy, gdy sami byli „poprawni”. pomimo tego, ze nasze sumienie i nasze serce krzyczało na całe gardło, że tak nie wolno. Ile razy to strach przed ludzką opinia nami kierował? Wybacz nam Jezu, że straciliśmy sprzed oczu Bożą bojaźń a w jej miejsce rozsiadł się zwykły, ludzki strach. Przyjmij Panie Jezu, nasze zmarznięte i bolące kolana jako wynagrodzenie wszystkie złe czyny, myśli, zaniechania, które są wynikiem braku miłości. Duchu Pocieszycielu, przyjdź do nas, odnów w nas swoje dary, wznieć w nas ogień żarliwej i  pokornej modlitwy do naszego Pana i Zbawcy. Ale prosimy Cię również o dar usłyszenia Jezusa. Otwórz nasze uszy, by słyszały,  otwórz nasze oczy, by widziały, otwórz nasze serca by kochały.

Panie Jezu, stajemy znów przed Tobą, w ten czwartkowy wieczór. Pragniemy w sposób szczególny, jakby na nowo, przeżyć cierpienia, opuszczenie i mękę, które podjąłeś dla naszego zbawienia. W czasie tej godziny pragniemy odpowiedzieć na Twoje wezwanie „Czuwajcie i módlcie się”. Dlatego chcemy Cię uczcić i wyznać naszą wiarę i miłość  do Ciebie, obecnego wśród nas w Najświętszym Sakramencie. Obiecałeś pozostać wśród nas aż do końca wieków. Pragniemy podziękować Ci za to i przeprosić Cię za brak naszej miłości i słabą wiarę. Umocnij i oczyść nas mocą Twojego Ducha Świętego. Oświeć oczy umysłu naszego, abyśmy chwalili Cię nie tylko ustami, ale i świętością naszego życia. Mówisz nam, abyśmy czuwali i modlili się z Tobą przez tę godzinę. Panie Jezu, pragniemy całym sercem uczynić zadość Twojej woli lecz niestety, znasz nasze słabości. Wesprzyj nas, bo inaczej okażemy się bardziej nikczemni niż Apostołowie, którym wyrzucałeś, iż jednej godziny nie mogli z Tobą wytrwać.

Nasza modlitwa ma być dialogiem – rozmową z Tobą, dlatego najpierw Ty, Panie, przemów do nas w swoim zbawczym słowie. Ewangelia według św. Marka (7, 24-30 ) „Stamtąd zaś wybrał się i udał w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do [pewnego] domu i chciał, żeby nikt o tym nie wiedział, nie mógł jednak pozostać w ukryciu.  Zaraz bowiem usłyszała o Nim kobieta, której córeczka była opętana przez ducha nieczystego. Przyszła, padła Mu do nóg,  a była to poganka, Syrofenicjanka z pochodzenia, i prosiła Go, żeby złego ducha wyrzucił z jej córki. I powiedział do niej [Jezus]: «Pozwól wpierw nasycić się dzieciom, bo niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom».  Ona Mu odparła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jedzą okruszyny po dzieciach».  On jej rzekł: «Przez wzgląd na te słowa idź; zły duch opuścił twoją córkę».  Gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące na łóżku; a zły duch wyszedł.”

Panie Jezu, nie ma chyba katolika, który nie słyszałby tej przypowieści. Ilu z nas tak naprawdę, nie lubi jej słuchać . Ilu z nas, Twoich dzieci, jak najszybciej zmienia temat i nie chce nad tą przypowieścią w ogóle się pochylić?  Dlaczego tak często przechodzimy nad nią z obojętnością? Bo tak często zachowujemy się jak te dzieci siedzące przy stole, którym wszystko się należy. Przepraszamy Cię Jezu, za naszą pychę, która nie pozwala nam dostrzec własnych grzechów. Przepraszamy Cię Jezu, za naszą pychę., która sprawia, że zachowujemy się jakbyśmy wszystko wiedzieli najlepiej, która sprawia, że na wszystko to my  mamy odpowiedź, która sprawia, ze nie widzimy innych  bardziej potrzebujących,  bardziej poranionych a ukrywających swój ból. Przepraszamy Cię Jezu, za nasze udzielanie cudownych rad innym, jakbyśmy wiedzieli co jest dla nich dobre. Przepraszamy Cię za nasz brak miłości wobec innych.  Przepraszamy Cię Jezu za brak naszej radości, gdy podchodzimy podczas Eucharystii, aby przyjąć Cię do naszego serca. Przecież TY przychodzisz nasz uleczyć, uświęcić, zmieniać nasze życie, dlaczego więc nasze miny wyglądają tak , jakbyśmy szli odebrać wyrok? Przepraszamy Ciebie, za brak naszej radości w przyjmowaniu Ciebie Ale z drugiej strony przepraszamy Cię Jezu, że równie często , nie wierzymy w Twoją miłość i zachowujemy się jak te szczenięta, które czekają aż coś skapnie ze stołu Panu.

Przepraszamy Cię, że nasze  modlitwy są za innych a nie za nas, bo przecież my takie nic, taka marność. A przecież Ty nam dałeś godność Dziecka Bożego!  Godność dziedzica  Niebieskiego! Przepraszamy Cię za brak naszej ufności w Twoją miłość. Przepraszamy Cię, że uwierzyliśmy w kłamstwo złego ducha, ze nic dla Ciebie nie znaczymy,  Przepraszamy ,że uwierzyliśmy w kłamstwo, że kochasz nas przypadek, ze innych kochasz bardziej. Przepraszamy Cię Jezu, za brak naszego szacunku do samych siebie, Przepraszamy Cię Jezu, że uwierzyliśmy w kłamstwo, ze nie mamy żadnych talentów, że nie mamy żadnych charyzmatów. Przepraszamy, że uwierzyliśmy w kłamstwo, że nie jesteśmy godni, aby patrzeć na Ciebie i prosić o dużo, bo przecież. Wybacz nam Jezu, że brak naszej wiary. Naucz nas wołać szczerze „Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu”.  Wybacz nam.

Panie Jezu dziękujemy Ci za te 5 lat wspólnej modlitwy, wspólnego czuwania wraz z Tobą. Oddajemy Tobie te wszystkie wieczory, gdy przychodziliśmy do Ciebie, by odpocząć przy Tobie. Dziękujemy za wszystkie te chwile, gdy nasze serca biły z prędkością światło, gdy po raz pierwszy zszedłeś do nas ze swoim błogosławieństwem – najpierw z Prezbiterium do nawy. Panie Jezu czy pamiętasz jak wówczas czuł się każdy z nas,  czy pamiętasz te łzy szczęścia w naszych oczach, że Ty , Nasz Pan i Zbawiciel poprzez swojego kapłana zszedłeś z ołtarza do nas, swoich maluczkich dzieci i nas błogosławiłeś?  A czy pamiętasz Jezu jak szybko biło nam serce gdy po raz pierwszy błogosławiłeś nas indywidualnie?  Czy pamiętasz Jezu naszą ekscytację, nasze rozmowy przepełnione szczęściem?  Pamiętasz , na pewno, bo Ty wszystko pamiętasz! To nasza pamięć jest tak bardzo ulotna. Przepraszamy Cię Jezu, że to my o tym wszystkich zapomnieliśmy. Przepraszamy Cię, że traktujemy Twoje cotygodniowe błogosławieństwo jak coś normalnego, jak te dzieci siedzące przy stole, które uważają, że pełen stół pełen jedzenia  to co normalnego, danego na zawsze.  Przepraszamy Cię Jezu, że tak rzadko dziękujemy Ci za tą łaskę indywidulanego błogosławieństwa.

Dziękujemy Ci Jezu za każdego kapłana, który w ciągu tych 5 lat przyprowadzał  Ciebie do nas. Dziękujemy Ci za Jezu za kapłanów, naszych opiekunów –ks. Marka Żuchowskiego, ks. Władysława Urbanika, ks. Tadeusza Petrus. Dziękujemy za ich modlitwy, opiekę. Przepraszamy za wszystkie nasze niedociągnięcia  wobec Twoich synów. Panie Jezu, pewnie wiele rzeczy zrobiliśmy nie tak , jak zakładał Twój plan na nas. Ale Ty już wiedziałeś o tym przed wiekami. I już  przed wiekami nam wybaczyłeś. My możemy jedynie Cię przeprosić, że nie słuchaliśmy Twoich natchnień,  Przepraszamy Cię Jezu, że tak mało jest w nas pokory i miłości. Przepraszamy Cię Jezu za każde nasze nieposłuszeństwo, niesubordynację, Przepraszamy Cię Jezu za każdą naszą negatywną reakcję na polecenie Twoich kapłanów, zwłaszcza na początku naszej wspólnoty, gdy nasze wyobrażenie co do Godziny świętej było inne niż Ty to Panie zaplanowałeś. Dziękujemy Ci Jezu, za każdą osobę, która w ciągu tych 5 lat była i razem z nami towarzyszyła Ci w Ogrójcu, zarówno tu w tej świątyni jak i przez łącza internetowe.

Panie Jezu, Ty nas nigdy nie zostawiłeś samych. Ty wiesz najlepiej, ile było takich chwil, gdy nie wiedzieliśmy co będzie dalej gdy nasze niewypowiedziane  myśli zadawały pytanie, czy to już koniec? Ale Ty zawsze miałeś Jezu już gotowy plan. Przysyłałeś swoje dzieci do pomocy, czasem na krótką chwilę, czasem na dłużej, ale nigdy nie zostawiłeś nas. Wybacz nam Jez , nasze chwile zwątpienia. Oddajemy Tobie Panie Jezu wszystkich uczestników tej  Godziny Świętej , którzy już odeszli do Ciebie. Jeśli cieszą się już widokiem Twojej świętej Twarzy, to prosimy za ich wstawiennictwem o dalszą opiekę nad nami. Jeśli jednak nadal są w czyśćcu, to przyjmij Jezu to nasze dzisiejsze czuwanie jako wynagrodzenie za ich grzechy. Skróć ich cierpienie, bo one kochały ten czas czuwania wraz Tobą w Ogrodzie Oliwnym.